اجازه بدین ابتدا اینو عرض کنم که همون اول که قرار شد سنگ بنای این وبلاگو بذارم به اندازه هفت هشت هفته ای مطلب اماده کرده بودم و همین الان هم اگه کسی بیاد و میز کار منو ببینه از انبوه دست نوشته هایی که تلنبار شده تعجب میکنه اما کو ادمی که بشینه و تایپ کنه! می دونم که به جز من کسی دیگه تقصیری نداره خوبه بگم که اتفاقا یکی از غرضهای این "به زودی" همین بود که مجبور بشم بشینم و تایپ کنم! اما خب...

وقتایی دیگه هم داستان "به زودی" پیش میاد مثلا وقتی که سوژه ای یک دفعه از اسمون پیداش میشه و باید زود دریابیش! تا فراموش نشه اینه که مینویسم "به زودی" اما اینجا دو حالت پیش میاد یکیش همین تنبلی و پشت گوش انداختنه و دیگری به خود سوژه بر میگرده که چون از اسمون رسیده اگه همون موقع اونو مکتوبش نکنی می پره!

حالت سومی هم هست که مطلبی یا حرفی برای گفت داری اما خام هست و پخته نیست! اینه که احتیاج به زمان داری تا خوب اونو بپرورونی! اینه که بعضی وقتا از این دست "به زودی" ها پیش میاد. بعضی وقتا هم هست که در مورد همین مورد اخیر صدق میکنه که تصمیم گرفته بودم مطلبی رو بذارم اما بعد پشیمون شدم چون فضای وب رو شخصی میکرد و من از ابتدا چنین بنایی نداشتم و به اندازه کافی جاهای دیگه برای مطالب شخصصیم امکان هست...

به هر حال لازم شد که صادقانه به خاطر انصرافم از "نیلوفرانه" که وعده داده بودم و داشتم زیرابی میرفتم به حرمت وقت گرانبهایی که صرف شد از دوستان عزیزم معذرت خواهی کنم! تا چوپان دروغگو نشم! اما داستان نخاله از این قرار بود که بهم گفت کاری کنیم تعداد بازدید کننده های وبلاگ زیاد بشه! وقتی پیشنهادشو شنیدم اول اینطوری شدم!  بعدش هم اینطوری شدم!  و تازه داشتم گول میخوردم که با کمی تامل ... دقیقا چنین حالتی پیدا کردم!  نه ببخشید اینطوری!  بهش گفتم ادم ناحسابی حالا اومد و روزانه سیصد نفر از وبلاگمون بازدید کردند! میخوان چه چیزی رو ببینند یا بخونند؟ مردمو میخوای سرکار بذاری؟!!! که چی بشه عدد و رقم بندازیم و پزشو بدیم؟! مطمئنا اگه خوب کار کنیم و مطلب خوب بذاریم تو وب٬ حتما اونایی که دنبالش هستند اینجا رو پیدا میکنند!

و در نهایت تصمیم بر اینه که جبران کنم این کم کاریهامو! بعون الله الملک الاعلی!

یاحق