می گویی!: نا امید کننده هست ولی همیشه همین طور بوده! در طول تاریخ! که هنر و به تبع هنر مند در پناه قدرت و ثروت بوده اند! و اصولا هنر موجودیت خودش رو اینگونه حفظ کرده و متقابلا در مدح و ستایش صاحبان خودش فروگذار نکرده! و اگر هنرمندی مردمی هم پیدا میشده حتی اگر فردوسی بزرگ بوده، تاریخ گزارش واضحی از سرنوشت او می دهد!... پس عجیب نیست اگر این روزها جمع هنر مندان را در حلقه ای جدا از دریای جمعیت مردم ببینیم! ...

می گویم... حداقل من، به عنوان یک عضو کوچک این گروه از این جریان تبری می جویم! حرف های دیگر جای خود دارد اما "قدرت هر ملت از جمعیت است" و من خود را در پناه این قدرت می گیرم!

به دوستان خود نیز می گویم: برای اینکه قد دریا باشی فقط کافیست یک قدم  نزدیک تر بیایی!

یا حق